وسط حرف دیگران نپریم(قسمت دوم)

استاد فریدون جنیدی درباره ی آداب سخن گفتن و احترام به دیگری در هنگام سخن گفتن در ایران باستان چنین می فرماید :

در جنگ رستم و اسفنديار که حدود 2800 سال پيش اتفاق افتاده، وقتي رستم صحبتش تمام ميشود، اسفنديار ميگويد «بمان» يعني اجازه بده. «بمان تا بگويم هر آن را که هست / يکي گر دروغ است بنماي دست» يعني دستت را بلند کن. وسط صحبت من ميخواهي وارد بشوي دستت را بلند کن. ما چنين کشوري هستيم که متأسفانه از آن دور افتادهايم اين خيلي مهم است که 2800 سال پيش بايد براي وارد شدن به سخن ديگري کف دستت را نشان بدهي. خب وقتي ما اين فرهنگ را نميشناسيم، بايد چه کار کنيم.

در فرهنگ اسلامی نیز چنین چیزی بسیار زشت پنداشته می شود چنانکه: قال النبی(ص): من عرض لاخیه المسلم المتكلم فی حدیثه، فكانما خدش وجهه. پیامبراعظم(ص) فرمود: هركس میان صحبت برادر مسلمان خود بپرد و حرف او را قطع نماید، مثل این است كه صورت او را مجروح و خون آلود نموده است.

بنابراین می بینیم که هم در فرهنگ ایرانی و هم در آموزه های اسلامی پریدن میان سخن دیگران کار پسندیده ای نیست . بکوشیم با احترام به دیگران و اندکی بردباری ، فرهنگ گفتاری خود را بالا ببریم .

کسانی که با شتاب میان سخن دیگران می پرند ، گفتارشان خام و بی مایه است زیرا بی اندیشیدن و با شتاب آنرا بزبان رانده اند و بنابراین برآیند خوبی نیز از گفتارشان بدست نمی آید . نیک است برای سخن گفتن نخست بیندیشیم و سپس زبان بگشاییم و پند سعدی شیرازی را بکار ببندیم :

مزن تا توانی بگفتار دم

نکو گوی گر دیر گویی چه غم

بیندیش و آنگه بر آور نفس

و زان پیش بس کن که گویند بس

برچسبها: بی فرهنگی, جوامعبرنلمه های تلویزیونی, سعدی شیرازی, پرسش مهر